The Callahan Brothers – muziekverhalen.blog

Bij het luisteren naar muziek uit de jaren 20 en 30 spreken voorlopers van wat later countrymuziek zou gaan heten mij het meest aan. Het is de eenvoud en de vaak wat cowboyfilm-achtige sfeer die me aanspreken. De gebruikte muziekinstrumenten waren in die tijd hoofdzakelijk een banjo, een of meer gitaren, een mondharmonica en vaak ook een Amerikaanse viool (fiddle). Nog niet zo heel lang geleden ontdekte ik een duo waarvan de muziek mij erg aanspreekt: de Callahan Brothers. Die naam klinkt een beetje als een outlaw-familie die in een oude Westernfilm de boel onveilig maken. Deze Callahans waren er maar twee en het waren onschuldige muzikanten.

Walter Callahan (1910-1971) en zijn broer Homer (1912-2002) werden geboren in Laurel, North Carolina. In die tijd was dat een klein stadje in een regio met overwegend Schots-lerse immigranten. De streek was rijk aan muzikale tradities die meegekomen waren vanuit Groot-Brittannië. Vader Callahan was kruidenier en beheerder van het postkantoor. Het gezin was muzikaal want pa was organist en zangleraar en ma zong en speelde ook orgel. Walter speelde hoofdzakelijk gitaar maar broer Homer was de multi-instrumentalist van de familie want hij speelde banjo, viool, mandoline, gitaar, ukelele, mondharmonica en basgitaar. Vanaf het begin van de jaren 20 traden de twee broers gezamenlijk in het openbaar op en ze werden bekende muzikanten in de regio. Ze traden voor een paar dollar per week op. Ging hun zus Alma mee, dan noemden ze zich: The Callahan Family. Zelf luisterden ze naar traditionele countrymuziek wat op dat moment populair was: Ernest Stoneman, Riley Puckett en Jimmie Rodgers. Aangezien het jodelen gedurende de jaren 20 populair was deden ze dat ook. Ze jodelden vaak samen tijdens het spelen van hun muziek en die combinatie zou ze succes in de muziekwereld opleveren.

Hun succes begon in 1933 tijdens een optreden op een jaarlijks festival in Asheville, North Carolina. Op dat festival lieten de Callahans publiekelijk hun muziek en jodelkunsten zien en horen. Door het succes daar mochten ze in 1934 hun eerste opnamesessie voor ARC Records in New York gaan maken. Ze namen 14 nummers op waaronder “She’s My Curly Headed Baby”, wat hun bekendste nummer zou worden. Zo af en toe nam Homer ook solonummers op zoals: “Rattlesnake Daddy” en “My Good Gal Has Thrown Me Down”.

De Callahan broers begonnen aan een succesvolle radiocarrière, eerst bij WWNC in Asheville, North Carolina en vervolgens in Louisville, Wheeling, Cincinnatti, Tulsa en Springfield. Behalve de liveoptredens bleven ze ook opnames maken waaronder een van de eerste opgenomen versies van “House Of The Rising Sun”. Hun versie heette “Rounder’s Luck” en werd opgenomen op 11 april 1935. (ik heb dat nummer onderaan het artikel gezet)

Rond 1941 verhuisden de broers naar Texas. In die tijd veranderden ze hun stijl om wat meer aan te kunnen sluiten bij de groeiende populariteit van cowboymuziek. Deze nieuwe stijl was bekend geworden door zingende cowboys als Roy Rogers en Gene Autry. Een van de aanpassingen die de Callahans deden was het veranderen van hun voornaam. Ze kozen voor algemene Amerikaanse namen. Homer noemde zichzelf voortaan Bill en Walter noemde zich Joe.

Hetzelfde jaar tekenden ze een contract bij Decca Records voor de opname van zeven nummers. Helaas leidde de stijlverandering slechts tot matig succes. De meeste bekendheid kregen ze door het deelnemen aan de beroemde radio-uitzending Big D Jamboree op het station KRLD in Dallas. Dit radioprogramma werd elke zaterdagavond uitgezonden vanuit het Sportatorium, een soort schuurachtige arena in Dallas. Het programma stond bekend als een barn-dance waarbij optredens waren van bekende artiesten. De Callahans speelden er niet alleen als duo maar ze begeleidden ook andere artiesten. In oktober 1951 stopten ze met het gezamenlijk optreden.

Homer ging in die periode wat vaker solo op pad. In 1945 werkte hij mee aan een bioscoopfilm (Springtime in Texas) met daarin de zingende cowboy Jimmy Wakely. Homer (Bill) ging solo op een landelijke tournee om die film te promoten. In 1947 nam Homer een soloalbum op voor een cowboylabel uit Philadelphia. Vanaf 1951 was Bill (Homer) Callahan een tijd lang het voorprogramma van de beroemde country-singer-songwriter Lefty Frizzell.

Uiteindelijk besloten beide broers zich terug te trekken uit de muziekwereld en gingen wat anders doen. Walter ging terug naar Asheville waar hij net als hun vader kruidenier werd. Hij overleed in september 1971. Homer bleef in Dallas waar hij als fotograaf de kost verdiende. Hij overleed er in september 2002.

De Callahan broers kunnen gezien worden als medeverantwoordelijken voor de snelle groei en ontwikkeling van de countrymuziek van de jaren 40 tot eind jaren 50.