.
Vernon Dalhart
De naam Vernon Dalhart zal vandaag de dag weinig mensen nog wat zeggen. Toch was hij een van de invloedrijkste zangers van de twintigste eeuw. Hij was namelijk dé pionier in de countrymuziek: muziek gezongen en gespeeld door gewone burgers van het Amerikaanse platteland. Nog voordat muziek iconen als Jimmie Rodgers en de Carter Family in 1927 doorbraken was de naam “Vernon Dalhart” een begrip in veel huiskamers. De klassiek geschoolde zanger ontdekte omstreeks 1924 de commerciële mogelijkheden van de “hillbilly muziek” de voorloper van wat later Country genoemd zou worden. Vernon Dalhart, artiestennaam van Marion Try Slaughter, werd de eerste superster van de countrymuziek. Hij had het unieke vermogen de traditionele zuidelijke plattelandsmuziek toegankelijk te maken voor een groot publiek. Door hem sloeg die muziek niet alleen aan bij de bevolkingsgroep zelf maar ook mensen die daar totaal niet woonden. Daarmee legde hij als eerste het fundament voor de moderne muziekindustrie.
Vernon Dalhart werd in april 1883 als Marion Try Slaughter in Jefferson, Texas geboren. Tijdens zijn tienerjaren werkte hij als cowboy en dreef onder meer koeien tussen de plaatsen Vernon en Dalhart in Texas. Later zou hij die twee plaatsnamen combineren tot zijn artiestennaam. In Amerika was de voornaam Marion rond het jaar 1900 meer gebruikelijk als jongens- dan als meisjesnaam. Zo heette de beroemde acteur John Wayne eigenlijk: Marion Robert Morrison.
Marion Slaughter groeide op in een muzikale familie. Zijn moeder speelde orgel en piano en daardoor kwam hij al vroeg met muziek in aanraking. Op de ranch van zijn familie hoorde hij al op jonge leeftijd de traditionele volksliedjes en ballades van het platteland. Toen Marion 13 was nam zijn leven een dramatische wending. Zijn vader, een veehandelaar, werd in een bar door diens zwager doodgestoken. Na deze tragedie verhuisde het gezin naar Dallas. De jonge Marion besloot aan de harde realiteit te ontsnappen door zich op zijn passie “zingen” te storten.
Rond zijn zestiende ontdekten mensen in zijn omgeving dat hij over een zeer krachtige en heldere tenorstem beschikte. In plaats van het harde stadse leven besloot hij naar het Conservatorium te gaan om daar zijn zangstem verder te ontwikkelen. Hij kreeg er een klassieke zangopleiding en leerde hoe je operastukken moest zingen. Tijdens deze opleiding trouwde hij met Sadie-Lee Livingston met wie hij twee kinderen zou krijgen.
Carson Robison
Na de opleiding verhuisde het gezin naar New York om daar een serieuze zangcarrière te kunnen beginnen. New York was destijds namelijk het centrum van de Amerikaanse amusementsindustrie. Hij kreeg er meerdere serieuze opdrachten in opera’s en operettes. In 1912 kwam zijn grote doorbraak: hij kreeg een rol in de Franse opera: Les Contes d’Hoffmann (The Tales of Hoffmann). Nog geen jaar later speelde hij een hoofdrol in Puccini’s razend populaire opera “Girl of the Golden West”. Vanaf dat moment was hij een gevestigde naam in het theatercircuit.
In 1916 had hij een auditie voor de beroemde Thomas Edison, de uitvinder van de fonograaf (een vroege platenspeler). Deze auditie was succesvol en Marion werd gelijk aangenomen. Al snel (in 1917) had hij zijn eerste succes. Zijn eerste officiële hit voor Edison, het nummer “Can’t You Heah Me Callin’, Caroline?”, was een zogenoemd dialectlied. Marion bleek aanleg te hebben om met verschillende accenten te kunnen zingen. In dit nummer gebruikte hij de invloeden van de zuidelijke folkmuziek waar hij mee opgegroeid was.
Marion (nu als Vernon Dalhart) nam in korte tijd meer dan 400 nummers op. Omdat hij in feite een studiomuzikant in loondienst was zong hij alles wat hem aangeboden werd: van lichte opera en vaderlandse liederen tot jazz, dansorkestmuziek, komische sketches tot zelfs Hawaiiaanse muziek.
Hij deed dit onder een waslijst aan pseudoniemen bij meerdere platenlabels. Dit was in de eerste plaats om geen exclusiviteit te hebben. Door meer namen te gebruiken zou hij bij diverse labels terecht kunnen. Bovendien was het zo dat als 1 artiest een ongelofelijke serie platen zou maken dat de markt dan verzadigd raakte: niemand zou alle platen van die ene artiest kopen. Tijdens zijn carrière nam hij namelijk iets van 5000 nummers op. Door ze onder allerlei namen op te nemen had het publiek niet door dat het steeds dezelfde zanger was. In de derde plaats kon hij op deze manier ook zingen voor goedkopere of minder bekende labels. En tenslotte kon hij bijvoorbeeld per muziekstijl 1 schuilnaam gebruiken. In die beginperiode zong een zanger gewoon wat hem aangeboden werd en wat op dat moment populair was.
Omdat de markt voor pop en opera verzadigd raakte, besloot Dalhart het roer om te gooien. Hij ging zich richten op hillbilly markt. Op 13 augustus 1924 nam hij voor Victor Records de treinballade “The Wreck of the Old 97” op, met op de B-kant het emotionele “The Prisoner’s Song”. Het werd een historische opnamesessie, later ook wel eens “een big bang” genoemd. De plaat was namelijk niet zomaar een hit; het werd een aardverschuiving die de muziekindustrie voorgoed zou veranderen.
“The Wreck of the Old 97” is gebaseerd op een waargebeurd en tragisch treinongeluk uit 1903, waarbij in Virginia een posttrein door een te hoge snelheid van een houten brug stortte.
Ik schreef er eerder over: muziekverhalen.blog: Het ongeluk met de old 97
Het was destijds in de Amerikaanse folkcultuur gebruikelijk dat lokale muzikanten direct een ballade maakten als er een tragedie gebeurd was. In 1924 merkte Vernon Dalhart dat de verkoopcijfers van zijn pop- en operaplaten begon te zakken. In dezelfde periode hoorde hij een opname van dat nummer door de folkmuzikant Henry Whitter. Dalhart had een uitstekend commercieel instinct; hij hoorde er direct potentie in. Hij kopieerde de tekst, paste de melodie een beetje aan en overtuigde platenmaatschappij Victor Talking Machine Company om dit voor hem op te nemen. Hij zong het met zijn getrainde en ervaren operastem, maar met een lichte zuidelijke tongval. Daarbij werd hij begeleid door slechts een akoestische gitaar en een harmonica.
Vóór deze plaat werd plattelandsmuziek, toen nog “hillbilly”-muziek genoemd, door de grote platenmaatschappijen volledig genegeerd. Het werd gezien als een tweederangs product voor een klein, ongeletterd publiek. Men dacht in feite dat er niets mee te verdienen viel. Dalhart bewees om drie redenen dat dat niet zo was.
Ten eerste wist hij een kloof tussen twee werelden te overbruggen. In die tijd was de opnametechniek nog niet zo goed als vandaag de dag. Je moest duidelijk zingen: het moest goed te verstaan zijn. Aangezien folkmuzikanten uit de bergen en uit het zuiden nogal nasaal, ruw en met een zwaar dialect spraken verstond men dat in de grote steden niet. Dalhart had echter een opera-achtergrond en wist dus hoe je duidelijk moest articuleren. Hij zong duidelijke verstaanbare teksten waardoor stedelingen de plaat toch massaal kochten.
Ten tweede: de B-kant. Hoewel de plaat gemaakt was vanwege het treinnummer was de achterkant stiekem de echte klapper. Het was een eenvoudig maar prachtig melancholisch lied over een gevangene die smacht naar zijn geliefde. Het raakte miljoenen Amerikanen recht in het hart.
Ten derde veroorzaakte Vernon Dalhart met zijn plaat de start van een nieuw muziekgenre. Het nummer verkocht naar schatting 7 miljoen exemplaren, volgens sommigen zelfs zo’n 15 miljoen. Grote platenbazen realiseerden zich dat er met plattelandsmuziek óók geld te verdienen viel.
Waarschijnlijk was het gigantische succes dat Vernon Dalhart in 1924 had er de aanleiding toe dat drie jaar later platenmaatschappijen naar Bristol, Tennessee reisden om daar muzieksessies op te nemen. In juli 1927 werden daar Jimmie Rodgers en de Carter Family ontdekt. Door het succes van Vernon Dalhart werd countrymuziek big business.
Het succes van Vernon is voor een deel te danken aan de goed in het gehoor liggende muziek. Dat is een van de dingen waar ik zo van hou bij deze muziek. Samen met multi-instrumentalist en songwriter Carson Robison vormde Vernon een uiterst succesvol duo. Ze specialiseren zich in liederen die over actuele, schokkende nieuwsfeiten en tragedies gaan. Meestal zijn het rampen of dramatische ongelukken. Twee voorbeelden daarvan zijn Het ongeluk van Floyd Collins en het ongeluk met de Shenandoah (een Amerikaanse militaire zeppelin). Samen maakten Dalhart en Robison een hele waslijst van soortgelijke liederen. Ze hadden een unieke nieuwe formule uitgevonden: de muzikale rampenfilm. Aangezien lang niet alle mensen een radio of een krantenabonnement hadden was dat een gat in de markt waar Dalhart en Robison in sprongen. Zodra er ergens in Amerika een ramp gebeurde sprongen de heren achter de schrijftafel en toverden in no-time een nieuwe plaat tevoorschijn.
De honger van het publiek naar deze liedjes was onverzadigbaar. Het gevolg was dat platenmaatschappijen vochten om het duo. Om zoveel mogelijk geld te verdienen lapten Dalhart en Robison exclusiviteitscontracten aan hun laars. Ze namen hetzelfde liedje soms wel twintig of dertig keer opnieuw op voor verschillende, concurrerende platenlabels. Vandaag de dag lijkt me zoiets ondenkbaar maar blijkbaar werd het toen geaccepteerd. Om te voorkomen dat het publiek door had dat het steeds om dezelfde zanger ging gebruikte Dalhart meer dan 100 (!!) pseudoniemen. Enkele voorbeelden zijn: Al Craver, Frank Evans, Vernon Dell, Mack Allen en Tobe Little.
Helaas kwam aan deze samenwerking een onvermijdelijk einde. Rond 1928 kregen de twee ruzie, je raadt het al, om geld. Als zanger streek Vernon het grootste deel van de royalties op. Maar de schrijver van de meeste liedjes, Robison, kreeg veel minder. Dat ging wringen en Robison vertrok en startte een succesvolle solocarrière. Door het wegvallen van de creatieve inbreng van Robison begon het succes van Vernon te wankelen. Toen in 1929 de grote beurskrach en de daaropvolgende depressie toesloegen stortte de platenindustrie in. Het publiek raakte uitgekeken op de gepolijste stem van Vernon Dalhart en ging op zoek naar rauwere authentieke blues- en countryartiesten. Een voorbeeld daarvan is Jimmie Rodgers, diens succes steeg naar ongekende hoogte. Vernon maakt tijdens de jaren 30 steeds minder platen tot hij in 1939 helemaal stopt. Tijdens de jaren 40 raakt Dalhart grotendeels vergeten door het grote publiek. Hij verdient in zijn laatste levensjaren de kost als zangdocent en nachtportier in een hotel in Bridgeport, Connecticut.
Hij overlijdt op 14 september 1948 op 65-jarige leeftijd als gevolg van een hartinfarct.
Vele jaren later wordt zijn pioniersrol erkend. In 1970 wordt hij opgenomen in de Nashville Songwriters Hall of Fame, in 1981 in de Country Music Hall of Fame en in 1998 voor zijn historische hits in de Grammy Hall of Fame.
Bronnen:
Countryreunionmusic.com
Alan Cackett.com
Originals.be (Prisoner’s Song)
Originals.be (Wreck of the Old 97)
Wikipedia (Engels)
Muziek:
Henry Whitter – Wreck of the Southern Old 97 (1924)
Vernon Dalhart – Wreck Of The Old 97 (1924)
Je hoort een duidelijk verschil tussen deze en die ik hiervoor plaatste.
Vernon zingt veel beter verstaanbaar.
Vernon Dalhart – The Prisoner’s Song (1924)
Brenda Lee – Someone To Love Me (1961)
Johnny Cash – Wreck Of The Old 97 (1956)
.
Johnny Joosse, 16 oktober 2026