Pat Hare, de man die zijn eigen toekomst voorspelde

Good morning, Judge
And your jury too
I’ve got a few things
that I’d like to say to you

I’m gonna murder my baby
Yes, I’m gonna murder my baby
Yes, I’m gonna murder my baby
Don’t do nothin’ but cheat and lie

Pat Hare, begin jaren ’50

Bronnen:

Wikipedia
Singout.org
Guitarworld.com

(De muziek staat deze keer helemaal onderaan)

Op 15 december 1963 arresteerde de politie van Minneapolis een dronken 33-jarige man. Hij was betrokken bij een ruzie in de huiselijke sfeer waarbij zijn (getrouwde) vriendin en een opgeroepen agent werden neergeschoten. De agent overleed in de ambulance op weg naar het ziekenhuis. De vrouw overleefde de schietpartij in eerste instantie maar overleed een maand later alsnog aan haar verwondingen. De verdachte was slechts lichtgewond. Na een haastig proces werd hij een maand later tot levenslang veroordeeld. De schutter luisterde naar de naam Auburn “Pat” Hare en was een bekend muzikant die met grote namen uit de blues had samengewerkt. Hij was een pionier op de elektrische gitaar waarbij hij het geluid ervan vervormde. Daarmee zou hij het geluid van de rockmuziek uit de jaren 60 bepalen. Op het moment van de schietpartij was hij zwaar aan de alcohol en daardoor zat zijn carrière in het slop. De schietpartij en de straf als gevolg daarvan maakte een einde aan zijn carrière. Het bijzondere aan dit alles was dat hij dit einde ooit zelf voorspeld had.

Auburn “Pat” Hare werd in 1930 in armoede geboren op een boerderij in Arkansas. Toen hij een jaar of tien was besloot hij om gitaar te gaan spelen. Hij kreeg les van een bandlid van de band van Sonny Boy Williamson (nr. 2). Pat bleek een snelle leerling en niet zo lang daarna mocht hij met Sonny Boy en Howlin’ Wolf optreden in het radioprogramma “King Biscuit Time”. Hij gebruikte daarbij de naam “Pat”, die bijnaam had zijn oma hem ooit gegeven. Volgens de verhalen was Pat nuchter een aardige jongen, maar had hij gedronken dan was hij lastig en onvoorspelbaar. Gelukkig bleek hij wel stabiel genoeg om te trouwen en drie kinderen te onderhouden. Maar helaas kwamen er ook verhalen de wereld in over het feit dat hij regelmatig bij vechtpartijen betrokken was. Hij schijnt zelfs met Howlin’ Wolf gevochten te hebben (wat geen klein ventje was) waarbij hij zelfs een schot op Wolf gelost had. Pat was vanaf eind jaren 40 en begin jaren 50 een vaste begeleider van diverse blueslegendes waaronder James Cotton, Junior Parker en Bobby “Blue” Bland.

Pat (rechts) in de band met Muddy Waters

In 1952 verhuisde Pat naar Memphis en kwam hij in beeld bij de legendarische Sam Phillips. De meesten kennen hem als de ontdekker van Elvis Presley maar hij was ook een fenomenaal talentscout voor blues spelers. Pat kreeg een vaste baan als sessiemuzikant bij Phillips’ Sun Label. Deze samenwerking leidde ook tot de enige opnames onder Pat’s eigen naam: twee nummers die in mei 1954 ten behoeve van een single werden opgenomen. Uiteindelijk kwamen ze om onduidelijke reden pas in 1982 daadwerkelijk uit. Vermoedelijk was de beoogde A-kant te grimmig voor 1954. De zwaar vervormde gitaar, Pat’s gespannen stem en de tekst: “I’m gonna murder my baby” zouden in die tijd waarschijnlijk voor problemen gezorgd hebben. Bij de opnamesessie had Pat flink aan de knoppen van zijn versterker zitten draaien. Hij wilde er zoveel mogelijk uit zien te krijgen. Het leverde furieuze, vervormde powerakkoorden op die je vandaag de dag nog steeds kippenvel bezorgen.

Yeah, she left home in the mornin’
She didn’t get back ’til night
She swears before her maker
That she’s treatin’ me right

I’m gonna murder my baby
Yes, I’m gonna murder my baby
Yes, I’m gonna murder my baby
Don’t do nothin’ but cheat and lie

Een terugkerend feit in de blues is een vrouw (soms ook een man) die haar geliefde onrecht heeft aangedaan. Een veel voorkomend gevolg is dat de bedrogen partner wraak wil nemen. Dat leidde dan tot een soort “vergeldingsoverspel” en vaak ook fysiek geweld. Dus wanneer Pat Hare in “I’m Gonna Murder My Baby” zijn eigen arrestatie, proces en veroordeling verwacht is dat helemaal zo gek niet. Hij zegt zelfs tegen de jury: “Ik dacht dat u dat wel wilde weten, jury”. In de meeste gevallen bleef het natuurlijk bij stoere woorden, maar Pat voorzag zijn eigen toekomst. Hij maakte zijn eigen muzikale dreiging waar. Het feit dat hij een zware drinker was maakte de problemen alleen maar erger.

My baby used to help her man
Treat me right
But then she goes out
And stay all night long

I’m gonna murder my baby
Yes, I’m gonna murder my baby
Yes, I’m gonna murder my baby
Don’t do nothin’ but cheat and lie

Hare schreef de coupletten van “I’m Gonna Murder My Baby”, maar de melodie en de helft van het refrein zijn afgeleid van een bluesnummer uit 1941 van Peter Joe “Doctor” Clayton, getiteld “Cheating and Lying Blues”. Clayton, een singer-songwriter uit St. Louis die oorspronkelijk uit Georgia kwam, nam in de jaren ’30 en ’40 platen op voor het Bluebird-label en verhuisde in 1950 naar Chicago nadat zijn hele gezin omkwam bij een brand. De tragedie gaf hem de vrijheid om zich volledig aan de muziek te wijden, maar dreef hem ook tot alcoholmisbruik. Clayton is vanwege zijn bescheiden repertoire vrij onbekend gebleven. Hij werd ook maar 48. Grappige brillen en oversized kleding waren zijn handelsmerk en dat gaf hem een komische uitstraling. Dat komische is ook in zijn “Murder” terug te horen.

I work like a bee
And come straight home with my pay
My baby either clowns it up
Or give it all away

I’m gonna murder my baby
If she don’t stop cheatin’ and lyin’
Well, I’d rather be in the penitentiary
Than to be worried out of my mind

In 1957 zag het er korte tijd naar uit dat het goed zou komen met Pat. Hij werd als bandlid aangenomen door niemand minder dan Muddy Waters. De 6 jaar erna speelde hij in de band en was hij op de opnames van Muddy Waters te horen. Pat was zelfs aanwezig op het beroemde Newport Folk Festival van 1960.

Helaas ging het al snel mis. Tegen het einde van hun samenwerking viel een dronken Pat Hare op het podium in slaap. Hij was intussen gescheiden en had een stormachtige relatie met een vrouw uit Chicago. Hij vermoedde dat ze hem ontrouw was. Toen hij haar op een avond telefonisch niet kon bereiken (waarschijnlijk was hij te dronken om goed te kunnen bellen) schoot hij met een geweer door haar raam. Er vielen geen gewonden maar er werd een arrestatiebevel tegen hem uitgevaardigd. Hij ging dook onder en ging er vandoor naar familie in Arkansas. Muddy Waters was in die tijd een nieuwe band aan het oprichten en stuurde mensen om Pat te zoeken. Ze vonden hem en haalden hem bij de band. Helaas verergerde zijn drankprobleem en bij een loonconflict bedreigde hij een ander bandlid met een pistool.

Een minder komische versie van “Murder My Baby” wel met Claytons refrein maar verder andere frisse tekst, werd in 1963 opgenomen door bluesmuzikant Robert Nighthawk. Dit is een heerlijke versie die bij veel bluesliefhebbers wel bekend is. Hij staat al jaren op Youtube en daardoor verspreid hij zich via de social media kanalen naar de bluesliefhebbers.

I went down to Eli’s
To get my pistol out of pawn
When I got back home
My woman had gone

Yes, gonna murder my baby
If she don’t stop cheatin’ and lyin’
Well, I’d rather be in the penitentiary
Than to be worried out of my mind

In tegenstelling tot Hare was Nighthawk een echte solospeler. Het feit dat hij redelijk onbekend bleef kwam hoofdzakelijk omdat hij niet zo’n studiomuzikant was. Robert Nighthawk was een “rambler”, een rondreizend speler. Net als Pat Hare kwam Robert Nighthawk uit Arkansas. Hij zwierf het grootste deel van zijn leven al muziek spelend door het land. Hij was een uitmuntend slide-speler en vanaf de jaren ’40 maakte hij opnames. Eerst onder de naam Robert Lee McCoy, later als Nighthawk. Tegen de tijd dat het met Pat Hare compleet fout ging dook Nighthawk in Chicago op waar een legendarisch geworden filmopname van hem gemaakt werd. Nighthawk speelde er een ingetogen maar indrukwekkende Chicago blues-versie van “Murder”. Het wordt overigens de ene keer “Cheating and lying” genoemd, de andere keer “Goin’ Down to Eli’s”. Maar het is een cover van Dr. Clayton en Pat Hare. Ook Nighthawk werd niet oud: hij overleed in 1967 op 57-jarige leeftijd. Je zou bijna gaan denken dat er een vloek op die tekst ligt.

In hetzelfde jaar als de opname van Nighthawk, 1963, woonde Pat Hare samen met een getrouwde vrouw. Helemaal paranoïde dat ze zou terugkeren naar haar ex-man, dronk hij op 15 december de hele dag, maakte ruzie met zijn doodsbange geliefde en op een gegeven moment schoot hij zelfs op haar. Tegen een vriend die hij aan de telefoon had zei hij: “Die vrouw zorgt er nog eens voor dat ik haar dood schiet.” Toen de politie arriveerde schoot hij de agent neer die niet lang daarna overleed. Naderhand zei Hare dat hij zich van die schietpartij niets meer kon herinneren. De vrouw overleed later aan haar verwondingen.

Hij werd tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld. In de gevangenis stopte hij (vermoedelijk noodgedwongen) met drinken. Hij bezocht bijeenkomsten van de AA en sloot zich aan bij de gevangenisband. Eenmaal nuchter werd zijn leven weer wat evenwichtiger en hij kwam zelfs in aanmerking voor vervroegde vrijlating. Zo af en toe mocht hij de gevangenis uit (onder andere voor een reünieconcert met Muddy Waters).

Helaas kreeg Pat kanker en overleed in 1980 op 49-jarige leeftijd.

Kort voor zijn dood was Hare het onderwerp van een minidocumentaire van PBS. Dat is een Amerikaans niet-commercieel televisienetwerk. Pat kreeg toestemming om af en toe concerten buiten de gevangenismuren te geven. Een van deze concerten werd door een filmploeg van PBS vastgelegd en laat Pat Hare’s talent aardig zien. Hij speelt de hele tijd fingerpickend en laat ons meegenieten van zijn kunsten. Het is heel anders dan zijn oer-heavy metal uit de jaren 50. Dit is een prachtige moderne bluesstijl. Pat werd ooit de missing link genoemd tussen T-Bone Walker en Eric Clapton, dat kun je hier overduidelijk horen.